Byłem dziś na pogrzebie sąsiada. I znów pogrzeb z "dzbanuszkiem". Coraz częściej zdarza mi się uczestniczyć w takich "kremowanych" pogrzebach. Sprawa niby otwarta, Kościół nie oponuje, ale też nie zaleca. Nie wiem. Ja uprzedziłem rodzinę - proszę klasycznie, tradycyjnie, w trumnie pochować, tak jak mego ojca, dziadka i pradziadka. Stanowisko moje w tej materii jest proste i chłopskie; ziemia człowieka zrodziła i ziemia go pożre. Poza tym lubię zwierzątka - niech sobie robaczki pojedzą.

Ciekawym jakie jest stanowisko Państwa konserwatystów w tym względzie. Warto się określić, bo wcześniej czy później nikogo nie minie.

A może coś o psychologicznych aspektach tego wydarzenia. Boimy się trumny? Żle nam się kojarzy?
Trumna, jakby nie było, poprzez swój kształt, przypomina człowieka. W niej jest on, tam są jego zwłoki, drżyj człowiecze przed majestatem śmierci, natomiast "dzbanuszek" - takie jakieś nijakie, higieniczne, mało romantyczne, kulinarne prawie.
Nie, nie. Stanowczo nie. Proszę o trumnę, prostą, sosnową, żeby ładnie lasem pachniała,... i miękką poduszeczkę pod głowę.

To ja poproszę jeszcze o laptopa, słuchawki i ciekawą książkę

Naprawdę nie robi mi żadnej różnicy czy po śmierci moje cielsko zostanie sproszkowane czy ulegnie naturalnemu rozkładowi. Miałby co najwyżej obiekcje przed kremowaniem moich bliskich lub przyjaciół - ale to i tak kwestia wyłącznie ich woli.

Ależ to jest zabójczo ważna kwestia dla monarchistów.

Po kremacji nie można dokonać sekcji i stwierdzić powodu zgonu.

To może dlatego niektóre wdowy tak bardzo o tę kremację zabiegają. "Bo nie mogłabym znieść jego widoku w trumnie".

Zważcie Państwo, że wychodzi już ze zwyczaju (z mody) otwieranie trumny nieboszczyka. Te sine palce, ta wykrzywiona agonią twarz. A dlaczego nie? Tak skończysz człowiecze. Tak to wygląda. Tyle znaczy życie. Całe pokolenie tak żegnały swoich krewnych. Jakże to było dydaktyczne.
Teraz znajomi nie wzięli na pogrzeb babci swojego 7-letniego synka, "bo to byłoby dla Jasia zbyt dużą traumą". Ale jak Jasio w telewizorze ogląda mordobicie i gwałty, to to nie jest traumą?

Teoretycznie jest mi obojętne, co się stanie z moim ścierwem po śmierci. Ale jak sobie tak pomyślę, że mają mnie zjeść robale... brrrrr. Ja się strasznie brzydzę robactwa. Wolę, żeby mnie jednak po śmierci spalono.

Nie mam pojęcia skąd ta robalofobia? To jest dość rozsądny sposób powrotu do natury.

Tu nie tylko o robale chodzi. Istnieje, podejrzewam, płonna obawa przed "przebudzeniem się" pod dwumetrową warstwą ziemi. Był taki thriller.

Ja jestem dziecko miasta, powrót do natury nie bardzo mnie fascynuje.
A skąd ? Nie wiem, a skąd inni mają np. klaustrofobię ?



Zapewne tak. Ale chyba nie w moim przypadku.
Mi to nawet przez myśl nie przeszło. Natomiast zwyczajnie przeraża mnie robactwo....

tak na chłopski rozum
to proszek (powstały w wyniku spalenia zmielonych zwłok)
robaczki również będą konsumować

Niby tak, ale to nie to samo...